12. maí 2017

Jóhanna Kristjónsdóttir látin

Látin er Jóhanna Kristjónsdóttir blaðamaður og rithöfundur. Hún stundaði blaðamennsku allt frá árinu 1958 og hafði hana að aðalstarfi til 1995. Jóhanna var handhafi blaðamannaskírteinis nr.16 og var hún því einn viðmælenda í nýútkokminni bók Blaðamannafélagsins „Í hörðum slag – Íslenskir blaðamenn II“.

Jóhanna Kristjónsdóttir fæddist Reykjavík 14. febrúar 1940. Foreldrar hennar voru Elísabet Engilráð Ísleifsdóttir, húsmóðir og gjaldkeri, og Kristjón Kristjónsson, forstjóri.

Jóhanna lauk stúdentsprófi frá Menntaskólanum í Reykjavík árið 1959 og hún lauk prófi í hebresku frá Háskóla Íslands 1962. Þá nam hún arabísku og Miðausturlandafræði í Kaíró, Sanaa og Damaskus frá 1995-2000.

Jóhanna var blaðamaður á Vikunni 1958-59 og lausráðinn blaðamaður á Tímanum 1962-66. Hún var fastráðin á Morgunblaðið árið 1967 og var þar til 1995. Á þeim tíma var hún meðal annars yfirmaður sérblaðs Morgunblaðsins sem kallaðist Daglegt líf og ferðalög.

Hún giftist Jökli Jakobssyni (1933-1978) 1957, en þau skildu 1969. Þeirra börn eru Elísabet Kristín, Illugi og Hrafn. Sambýlismaður Jóhönnu frá 1971-1977 var Höskuldur Skarphéðinsson (1932-2014), en þau skildu. Barn þeirra er Kolbrá.

Jóhanna gaf út tólf bækur, m.a. sjálfsævisögur, ljóð, skáldsögur og ferðabækur.

Hún stofnaði og stýrði Félagi einstæðra foreldra 1969-1984 og Vima (vináttu- og menningarfélagi Íslands og Miðausturlanda) 2004-2013.

Margir samferðamenn hafa orðið til að minnast Jóhönnu í gær og í dag , m.a. á samfélagsmiðlum. Einn þeirra er Margrét Heinreiksdóttir, en þær Jóhanna unnu náið saman á Morgunblaðinu þegar blaðamennska var enn mikill karlaheimur. Pistill Margrétar fer hér á eftir.  Press.is og B.Í. vottar aðstandendum og vinum Jóhönnu samúð sína.

 ***

Pistill Margrétar Heinreiksdóttur:

Mikil merkiskona er fallin frá - og mér er þungt um hjarta enda þótt við höfum sjaldan hist síðustu áratugina. Við áttum hinsvegar mörg góð ár saman á gamla Mogga áður en leiðir skildu; vorum lengi í sama glerbásnum á ritstjórninni í Aðalstrætinu og ég man ekki til þess að okkur sinnaðist nokkurn tíma. Ég man okkur ýmist önnum kafnar og stressaðar í kappi við að ljúka skrifum á "deadline" - eða í skemmtilegum og uppbyggilegum samræðum á góðum stundum milli stríða. Úr þessum glerbás fjarstýrðum við líka börnum okkar oft og iðulega. Þau voru kannski ekki alltaf öfundsverð af þessum önnum köfnu mæðrum en vonandi fengu þau samt eitt og annað jákvætt frá okkur þegar tími vannst til.

Jóhanna hafði mikinn húmor og sérstakan og var einkar lagið að slá upp í grín ef einhver ætlaði að abbast upp á okkur. Um tíma ritstýrðum við saman Sunnudagsblaði Morgunblaðsins og skrifuðum mikið af efni sem þar birtist. Blaðið gekk dúndur vel hjá okkur en um það starf okkar vissu fáir utan blaðsins og okkar nánustu. Kom að því að við urðum sammála um að neita að halda því starfi áfram þegar okkur var neitað um að fá nafna okkar getið þar - þó ekki væri nema í smáboxi einhversstaðar þar sem hlutdeild okkar kæmi fram. Þá sagði einn ritstjóranna: "Það á eftir að líða langur tími þar til kona kemst í "haus" á Morgunblaðinu.

Báðar áttum við eftir að hverfa frá blaðinu, ég árið 1975 en hún ekki fyrr en tveim áratugum seinna - og "snúa við blaðinu" eins og sagt er, fara til margra ára náms og annarra starfa. Þannig skildu leiðir, við fórum hvor í sína áttina og hittumst sjaldan eftir það, báðar vinnuþrælar, hvor á sínum stað. Dreif mig þó í eina af ferðunum sem hún stóð fyrir til Arabalandanna - stórskemmtilega og fróðlega ferð til Sýrlands sem ætíð lifir í minningunni. Ætlaði alltaf að fara í fleiri ferðir hennar en kom því ekki við.

Jóhanna var einstök baráttukona. Þar sem hún lenti sjálf í vanda og/eða sá aðra í sömu/svipuðum sporum, tók hún til sinna ráða, hóf upp barátturaust sína og virkjaði sjálfa sig og aðra til góðra verka sem komu fjölda manna og kvenna til góðs. Hún lifði lífinu svo sannarlega lifandi, hún Jóhanna Kristjónsdóttir og það var mikið lán að fá að kynnast og starfa með henni. Minning hennar mun ekki aðeins lifa með okkur sem kynntumst henni heldur og í bókum hennar - og vonandi í lífi og starfi þeirra ungu kvenna sem urðu aðnjótandi menntunar fyrir hennar tilstilli. Fjölskyldu hennar og öðrum aðstandendum sendi ég mínar innilegustu samúðarkveðjur.

 

Share